No one actually cares,
No one cares
That is what is completely terrifying – and oddly comforting at the same time
What is frightening is that someone might decide to notice me, see what I am up to. I might have likes and followers and subscribers and comments and I will have to live up to other people’s expectations – and produce forever at a high standard I am terrified I cannot maintain.
But no one cares at all, not at all – never a like, no comments ever – and not a return, not even an echo of anything I place out there – is that just depressing or is that terrifying too?
No matter what it costs, even if I bare my soul, lay my whole life on the line, tell everything, say everything – does it make any difference to anyone – ever?
It is terrifying to be so insignificant.
It is terrifying to be noticed.
But does this mean I hide my whole life? Stay in the shadows and carefully curtail myself so I never rise above the crowd in case I become visible? Weather it is consious or an unconscious set of deeply felt phobias, anxieties and fears – It has controlled my entire life. I do not dare, I am petrified, I cannot move, it does not change.
Terror.
Does my behavior reflect that I must be unnoticed? Does it still have survival value? Do I do this actively? Never allow myself to succeed incase I am noticed. Is this feeling of terror why I create situations in which I am disliked and wrong and unkempt and rude and insignificant – because I am afraid to be great?
I am ruled by fear.
When you are ruled by this fear, this absolute terror, how can you be great?
You tell me that!
Lizzy Agatha 
Beste Liz, Wat moeilijk voor je dat jij je zo voelt. Sinds kort lees ik wat je schrijft. Ik mis het contact met jou en Erna. Haar zie ik ook bijna niet, ook al wonen we dicht bij elkaar. Toevallig een ontmoeting op Bazar54 . Daar vertelde dat ze zich ook niet goed voelt. Ze zit thuis met burn-out. Ze heeft maanden veel geslapen. Ze is nu druk met de mantelzorg van haar 100 jarige schoonmoeder. Het leven gaat voorbij terwijl ik zelf ander plannen aan het maken ben. Daarin herken ik jouw situatie. Maar het verdriet me dat het zeer bij jou zo diep gaat. …. Is jouw telefoon nummer hetzelfde? Ik bel je deze week. Sterkte en liefs Marja Bakker.
>
LikeLike
Beste Marja – Ik ben heel blij dat je mijn posts leest – een ‘like’ of ‘subscribe’ zou leuk zijn – dan WEET ik dat jij het leest – daar doe ik het voor – dan voel ik me al beter – en dank je voor je comment – Maar ik voel me goed – dit is ‘zwart-kijken-humour’.
LikeLike